Wat te doen (als je niet genaturaliseerd wordt tot de bevolking van het beloofde land)
Pak het meest venijnige theekopje
wat in het keukenkastje staat
Het hoeft niet groot te zijn,
Als het maar hard is
Stop dat in je handtas. Onderin,
niet teveel onderin, gewoon
onopvallend tussen een oud sjaaltje
en je Russische paspoort
En nu op weg!
Loop kalm!
Zoek van te voren uit waar ze zich bevindt
Repeteer de route onderweg
Vergeet het kopje, een vergeten kopje
in de tas maakt u onschuldig, een meegebracht kopje
roept vragen op: zijn de kopjes
in ons restaurant niet Russisch genoeg?
Op naar die weexeb glimlach
die superieur en zonder compassie
de landkaart splijt, links van haar
de rivier, rechts de brug in dat vreemde landschap
Het kogelvrije glas ervoor zal niet breken
Hinderlijk zal het voor de ogen spiegelen
Kijkt ze je aan? Of kijkt ze langs je heen?
En ook die glimlach wijkt niet waarneembaar
Maar het kopje is beter aan gruzelementen
dan met een hamer of klompen zou kunnen
13 August 2009 at 18:56
Het probleem met gedichten als dit is dat ze naar iets expliciets willen verwijzen (vrouw gooit theekopje naar Mona Lisa) zonder al te letterlijk te willen worden. Alleen is dat nogal lastig: je wil immers niet txe9 letterlijk worden, maar de lezer moet wel precies dat beeld meekrijgen waar het je om te doen is. Vaak wordt het dan gekunsteld.
M.i. zijn hier twee oplossingen voor: xf3f je visie op het gebeurde is zo sterk dat je gerust even letterlijk kan verwijzen, xf3f je verdekte verwijzing is stilistisch supersterk. Hier zie ik vooral een aardig uitgewerkt idee.
Wel vind ik de hamer en klompen leuk gevonden, omdat ze me doen denken aan de Russische vlag en Nederland (al is me even een raadsel wat Nederland doet in dit gedicht).
14 August 2009 at 10:47
mij lijkt het in ieder geval ‘het meest venijninge theekopje’ DAT in de kast staat, niet WAT in de kast staat.
14 August 2009 at 11:45
Het is ook een eerste versie he. Over een jaar herinner je je niet meer de echte aanleiding en is het ervan vervreemd. Ondertussen is het wel een Russische mevrouw he dus die dat/wat-fout moet je haar maar even vergeven.
Ik vond t zelf vooral interessant worden waar blijkt dat het niet om het schilderij maar om het kopje blijkt te gaan.
Dank voor jullie commentaar!
16 August 2009 at 00:29
Ze kan dan wel verdomd goed Nederlands voor een Russische mevrouw die in Frankrijk woont, dus dat vind ik maar een slap excuus.